Charlotte was weliswaar eigenaar van het huis, maar ze zat ook tot haar nek in de schulden. Bovendien had ze net de enige persoon die haar van een totale ondergang had kunnen redden, eruit gezet.
Een paar dagen later belde Charlotte, haar stem trillend van wanhoop. ‘Je wist het toch?’ flapte ze eruit. ‘Je hebt het geld, toch?’
Ik glimlachte lief en schoof het horloge van mijn vader recht. ‘Ik heb dan wel het geld,’ zei ik, ‘maar we hebben niet bepaald een goede relatie, hè?’
Hij bleef zwijgend. “Je moet me helpen,” smeekte hij.
Ik leunde achterover en genoot van het moment. “Ik had je graag geholpen, Charlotte. Als je wat aardiger tegen me was geweest. Misschien had ik me dan schuldig gevoeld.”
Ik heb opgehangen.
Een paar weken later vond ik een klein studioappartement, perfect voor mij, en langzaam keerde mijn leven terug naar normaal. Ik wist dat Charlotte waarschijnlijk haar huis kwijt was, maar eerlijk gezegd kon het me niet schelen. Ik was vrij, en voor het eerst had ik het gevoel dat mijn leven echt van mij was.
