Matthew knikte. “Maar luister eens: als Charlotte weigert het huis met je te delen, heeft ze nergens recht op.”
Het besef trof me als een blikseminslag.
Matthew schoof nog een vel papier over de tafel: een brief geschreven in papa’s handschrift. Mijn handen trilden toen ik hem openmaakte.
“Dawn, mijn liefste,
ik ken Charlotte. Ik weet wat ze van plan is. Maar jij bent slimmer dan zij. Het geld ligt in de kluis. Gebruik het verstandig.”
Ik hou meer van je dan van wat dan ook.
— Papa
Ik kon het niet geloven. “Maar ik ken de code van de kluis niet,” fluisterde ik.
Matthew glimlachte. “Precies. Je vader heeft je een aanwijzing gegeven.”
Ik deed het horloge van mijn pols en draaide het om. Op de achterkant, nauwelijks zichtbaar, zaten vier kleine krasjes. Een code.
Ik voelde een golf van triomf. Mijn vader had werkelijk aan alles gedacht.
